Muzeum w Gliwicach wciąż działa

muzeumMuzeum wciąż jest, działa, choć inaczej niż dotąd. I nawet jeśli nie możemy spotkać się bezpośrednio, czyli tak, jak lubimy najbardziej, to mamy do dyspozycji świat cyfrowy, który mimo, iż nigdy prawdziwego nie zastąpi, jest tak jak rydz, lepszy niż nic. Dlatego pracujemy nad tym, by choć wirtualnie móc Państwu towarzyszyć w tym trudnym czasie, dzieląc się tym co mamy najlepszego – mówi Grzegorz Krawczyk, dyrektor Muzeum w Gliwicach.

 

Już w Wielką Sobotę zapraszamy na wirtualny wernisaż „Biżuteria w zbiorach Muzeum w Gliwicach” na nowej stronie na FB (Facebooku) – poświęconej naszej kolekcji biżuterii. Tak jak na wernisażu przystało nie zabraknie wirtualnego oprowadzania i odautorskich komentarzy kuratora wystawy poświęconej biżuterii ORNO - Anny Kwiecień.

Warszawska Spółdzielnia Pracy Rękodzieła Artystycznego ORNO (z łac. orno – zdobię) powstała w 1949 r. z inicjatywy Romualda Rochackiego, który został jej pierwszym prezesem i kierownikiem artystycznym. W ORNO wypracowano niezwykle wyrazisty styl, który doskonale współgrał z ówczesnymi tendencjami w sztuce polskiej i światowej. Jego korzeni szukać należy zgodnie z ówczesnymi fascynacjami i zamierzeniami R. Rochackiego w ideach Williama Morrisa i angielskiego XIX-wiecznego ruchu Arts and Crafts, który postulował odrodzenie sztuki użytkowej wykonywanej ręcznie przez artystę-rzemieślnika (projektanta i zarazem twórcę). Styl ORNO był także częściowo odzwierciedleniem międzywojennej, awangardowej inspiracji sztuką ludową. Powstawały również prace zainspirowane ówczesną sztuką abstrakcyjną oraz czerpiące z nurtu „archeologicznego”. Biżuteria ORNO była rękodziełem wytwarzanym w krótkich seriach. Stosowano proste techniki: wycinanie z blachy, formowanie z drutu, kucie, wyginanie, fakturowanie młotkiem i metalowymi puncynami oraz fakturowanie ogniem (tzw. płomieniowanie), polerowanie, celowe czernienie chemiczne (patynowanie). Wyroby były znakowane – znakiem firmowym z liter ORNO zakomponowanych w kwadrat.

"Pierwotnym zamiarem było wytwarzanie w spółdzielni ozdób ze srebra z wykorzystaniem prostych technik warsztatowych. Zatrudnieni w ORNO rzemieślnicy byli projektantami i wykonawcami. Wytwarzano pierścionki, sygnety, naszyjniki, bransoletki, zawieszki, łańcuszki, paski, klamry do włosów, spinki do mankietów, galanterię, w tym tzw. pamiątkarską z motywami warszawskiej Syrenki i herbów innych miast (kasetki, naczynia na przyprawy, noże do papieru, łyżeczki), lusterka, puderniczki, a nawet guziki. Powstawały również łańcuchy rektorskie, prezydenckie, biskupie, okucia lasek rektorskich i pedlowskich, a także metaloplastyka większych rozmiarów (np. ryngrafy, szyldy). Monumentalnym obiektem powstałym w ORNO są zachowane do dzisiaj drzwi bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie, wykonane w 1962 r. w blasze miedzianej wg projektu Adama Jabłońskiego" – mówi Anna Kwiecień, kurator wystawy ORNO

Prezentowane na wystawie biżuterii ORNO obiekty są własnością Muzeum w Gliwicach, Muzeum Warszawy i Politechniki Śląskiej.

Muzeum w Gliwicach